"Statea in mijlocul camerei, cu picioarele goale, pe covor.
-Eva, cum umbli asa, ca tiganii?
-E foarte curat pe jos. Si n-am papuci frumosi. E un nenoroc: n-am avut niciodata o pereche de papuci frumosi.
-Am sa-ti trimit eu unii, de la Paris.
Ea se sili sa zambeasca.
-Iti multumesc, dar n-am sa-i port; am sa-i tin intr-o vitrina de cristal. Nu pot lasa sa se uzeze un lucru primit de la tine.
-De cand ai invatat sa spui nimicuri atat de frumoase?
-Te inseli, nu-i un nimic; e ceva foarte important. Eu n-am voie sa vorbesc serios?
-Oricum, iti sade mai bine altfel. Haide!
-Voiam sa-ti spun ceva grav, dar n-ai decat sa crezi ca e o gluma. Stii ce se intampla cu mine? Te iubesc.
O privi nedumerit, o nedumerire sinceră, dar provenind dintr-un joc fals; devenea victima unui scepticism nascocit si mereu in crestere, desi nu-l alimenta nimic."
Fiul Risipitor - Radu Tudoran

