Anita28 a scris:Da, cred ca ma ia de fraiera tare de tot...sa va povestesc ce s-a intamplat ieri.
Ieri dupa-amiaza am fost acasa la o prietena si am stat de vorba cu ea spunandu-i ce ma doare pe mine, am plans si am iesit de la ea de acasa trista. El ma astepta si m-a vazut trista, m-a intrebat ce mi se intampla si i-am zis ca nu sunt bine, ma simt rau. M-a intrebat de ce, i-am zis ca ii voi povesti dar nu sunt in stare in acel moment. Si atunci a tacut si s-a purtat tot drumul pana acasa indiferent, rece, sec, nici macar nu ma privea. Cand am ajuns aproape de casa nu am mai rezistat si i-am zis ca eu niciodata nu l-am tratat cu indiferenta cand el s-a simtit rau, ca nu ma poate trata cu atata raceala. Si mi-a zis ca e vina mea pentru ca eu nu ii spun ce mi se intampla, si ca de acum vom trai ca doi amici. Si i-am zis ca eu nu am nevoie de amici, si ca amicii locuiesc in case separate.
Ajunsi in fata scarii, i-am zis sa isi schimbe atitudinea inainte sa intram in casa.
Ultimatumurile ca cel bolduit sunt garantie de cearta. Daca m-ar lua cineva asa, m-as simti ca un copil de cinci ani care urla ca nu i-a luat mama inghetata si as fi foarte inclinata sa dau o replica pe masura, mai ales dupa lacrimi, ``vorbim mai incolo`` si, in general, o atitudine de ``ceva foarte rau se intampla, e din cauza ta, dar nu vreau sa-ti spun ce``.

