Off! Nu sunt o proasta, chiar nu sunt, in general, nu i-as permite nimanui sa se poarta sau sa imi vorbeasca asa cum a facut-o el, nici 10%, dar el, omul asta a fost slabiciunea mea.
Si da, pe de o parte am evoluat cu el, profesional in special, pentru ca am vrut mai mult, am vrut de fapt sa fiu de nivelul lui ca sa zic asa si asta a fost un lucru bun pentru mine.
Au fost si momente frumoase, dar astea urate, au fost groaznice si el nu are nicio scuza si eu nu am nicio scuza.
E usor sa cataloghezi, e proasta, e masochista, nu are experienta...nu, sunt greu de inteles resorturile interioare care fac un om sa nu mai judece normal si sa accepte toate nebuniile astea.
Am avut si alte relatii inainte,una serioasa, 5 ani cu un om normal, nu am ce sa ii reprosez, ne-am despartit pentru ca nu ne potriveam, aveam viziuni diferite asupra vietii.deci nu, nu e primul asupra caruia am deschis ochii, dar e primul pe care l-am iubit, ce am simtit atunci la inceput cand nu existau toate astea, cand credeam in el, l-am iubit foarte mult. Iar el, a profitat de asta...apoi nu stiu, cred ca a intervenit o dependenta bolnava din partea mea, el si-a dat masca de tip ok jos si am ajuns aici.
Nu vreau sa fiu inca una care scrie acum aici si peste o saptamana se intoarce de unde a plecat.dar nu neg ca imi va fi greu oricat de nebunesc suna asta. Dar nu, nu am s-o fac.
Scriu pentru ca atunci cand scriu ma descarc, pentru ca mi s-a spus de atatea ori ca e vina mea, incat mi s-a imprimat asta chiar daca stiu ca nu e adevarat.