Am gresit, mi-am dat seama de asta.
Problema e ca mi-e greu sa ma rup, pentru ca decizia asta nu m-ar afecta doar pe mine. E adevarat, relatia cu ai mei a fost una ok, nu am simtit niciodata ca nu sunt iubita. In schimb mama lui mi-a spus ca poate ei nu i-au prea aratat ca il iubesc. El mie mi-a spus ca nu ii pune pe ai lui pe primul loc, pentru ca ei l-au neglijat, ca ma iubeste pe mine.. ca ma are doar pe mine. Poate si asta e o cauza, nu stiu sa spun.
Eu am 22 de ani, el are 25. Nu inteleg la el de ce s-a lasat ancorat in trecut si a ramas acolo, de ceva vreme noi nu mai vorbim de viitor, decat pe fuga. In schimb trebuie sa stam sa descoasem fiecare chestie facuta in trecut. S-a prins bine acolo si nu-l pot desprinde. M-a cautat si i-am spus sa deschida ochii ca totusi avem un copil care o sa vina pe lume in cateva luni, eu sunt departe de el acum. Tot ce poate el sa mi spuna e ca mi-o merit, ca ce am facut eu au fost gesturi de femeie usoara, sa folosesc alt termen decat ala pe care l-a folosit el. M-a blestemat ca daca am facut ceva in noptile alea, sa ma fac praf si pulbere, ca de copil ar avea el grija...
Nu il mai recunosc.. a insistat ca tot eu sa mi cer iertare, ca eu am gresit, ca el nu are de ce sa-si ceara.
Legat de prietenele mele, e adevarat, nu am stiut sa mi le aleg poate, sau poate am facut si eu ceva gresit. Aveam doua prietene bune sa zic asa, uneia i-am zis de la inceput de sarcina mea, m-a lasat balta, nu si-a mai adus aminte de mine. Iar de cealalta m-am indepartat, n-am mai fost aproape, nu ne-am mai vazut, nici ea nu m-a mai cautat.
Imi reprosa de ele, imi spunea ca asa imi trebuie. I am zis sa inceteze, ca nu are nicio legatura el cu ele, la faza asta a luat foc..mi a zis sa ma duc la ele sa mi creasca copilul, si mi-a inchis.
